Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

The 30 day song challenge in 30 minutes

Day 01: Your favourite song Michael Kiske - Always
Day 02: Your least favourite song Steppenwolf - Born to be Wild
Day 03: A song that makes you happy Shinedown - I'm not Alright
Day 04: A song that makes you sad Anathema - One Last Goodbye
Day 05: A song that reminds you of someone Hardline - Everything
Day 06: A song that reminds of you of somewhere Therion - Lemuria
Day 07: A song that reminds you of a certain event Katatonia - Ghost of the Sun (Live in Athens, 2010)
Day 08: A song that you know all the words to Helloween - Keeper of the Seven Keys
Day 09: A song that you can dance to Razor - Evil Invaders
Day 10: A song that makes you fall asleep Loreena McKennitt - The Bonny Swans
Day 11: A song from your favourite band Shinedown - Carried Away
Day 12: A song from a band you hate Deep Purple - Child in Time
Day 13: A song that is a guilty pleasure Britney Spears - (You Drime Me) Crazy
Day 14: A song that no one would expect you to love Nayer - Suave (Kiss Me) ft. Pitbull, Mohombi
Day 15: A song that describes you Adele - Hiding my Heart
Day 16: A song that you used to love but now hateIron Maiden - The Trooper
Day 17: A song that you hear often on the radio Muse - Uprising
Day 18: A song that you wish you heard on the radio Rush - La Villa Strangiato
Day 19: A song from your favorite album Metallica - The Frayed Ends Of Sanity
Day 20: A song that you listen to when you’re angry Godsmack - Re-align
Day 21: A song that you listen to when you’re happy Shinedown - Miracle
Day 22: A song that you listen to when you’re sad Stratovarius - Forever
Day 23: A song that you want to play at your wedding Journey - Kiss Me Softly
Day 24: A song that you want to play at your funeral Black Label Society - In this River
Day 25: A song that makes you laugh Steel Panther - Community Property
Day 26: A song that you can play on an instrument Gary Moore - Parisienne Walkways
Day 27: A song that you wish you could play Savatage - Silk and Steel
Day 28: A song that makes you feel guilty Pearl Jam - Just Breathe
Day 29: A song from your childhood Backstreet Boys - Larger than Life
Day 30: Your favourite song at this time last year Mumford & Sons - Lover of the Light

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

2012

  Άσχετα με το τι συμβαίνει στην κωλοχώρα που ζω, για 'μένα το 2012 ήταν μια πολύ καλή χρονιά. Η καλύτερη που είχα εδώ και 2 χρόνια βασικά! Δεν νομίζω πως με ψάχνω πλέον. Με έχω βρει και δεν με χάνω για κανέναν πούστη λόγο.
  Φέτος το καλοκαίρι τέλειωσα το 3ο έτος γραφιστικής του ΑΚΤΟ. Θυμάμαι ότι ξεκίνησα περίεργα, με ένα μούδιασμα στο μυαλό για το τι θα κάνω φέτος και αν θα καταφέρω να αντεπεξέλθω. Οπότε απλά αποφάσισα να αφοσιωθώ στη σχολή και μόνο εκεί. Προσωπική ζωή μηδέν, αλλά και πάλι, όταν κάνεις κάτι ευσυνείδητα και στην πορεία βλέπεις πως αποδίδει, γιατί να το χαλάσεις; Έτσι λοιπόν η σχολική χρονιά άρχισε μεν περίεργα αλλά εξελίχθηκε υπέροχα και έκλεισε με τον τρίτο έπαινο στην απονομή των πτυχίων των τριτοετών. Δουλειά δεν βρήκαμε βέβαια, αλλά όσο βρίσκουν δουλειά οι κατά πολύ χειρότεροι από εσένα, δεν μπορείς παρά να ελπίζεις σε κάτι πραγματικά καλό!
  Λίγο πριν πάω διακοπές, πήρα μια τεράστια απόφαση. Έκοψα τα μαλλιά μου. Μαλλιά τα οποία έτρεφα με αγάπη, φροντίδα και προδέρμ... Βασικά τώρα που το σκέφτομαι με το ζόρι χτενιζόμουν. Anyway, κουρεύτηκα ρε μουνία! 
  Οι διακοπές και φέτος ήταν στανταράκι στη Σητεία. Δυο γαμάτες βδομάδες με έναν απ τους καλύτερους μου φίλους και εξαιρετική παρέα. Συν ότι είχα και το πρώτο μου ξέρασμα από ποτό. Ποτέ ξανά σκέτη σαλάτα πριν τα ξύδια Θαλασσινέ!!! Πραγματοποίησα επίσης και ένα μεγάλο μου όνειρο. Να παίξω μουσική σε κάποιο μαγαζί. Δεν τα πήγα καλά, αλλά αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις να σηκώνεσαι. Πλάκα είχε πάντως! Αυτό που δεν είχε πλάκα ήταν το ότι γύρισα άρρωστος.
  Τέλος αυτό που βίωσα φέτος με τη μουσική δεν νομίζω πως το έχω ζήσει ξανά στα 8 χρόνια που ασχολούμαι. Όποιος έβγαλε μαλακία δίσκο φέτος είναι απλά άξιος της μοίρας του (Sonata Arctica, Epica κ.α.). Ήταν λες και ο καθένας έβαζε κόντρα με τον άλλον για το ποιος θα βγάλει τον καλύτερο δίσκο. Χαίρομαι επίσης που ο μουσικός μου ορίζοντας διευρύνθηκε λες και του έκανε fisting ο Hulk. Αν παρέμενα στο "μόνο μέτσολ ρεεεεε!" είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν θα άκουγα ποτέ τους Mumford & Sons, δεν θα ανακάλυπτα τη μαγεία του Princess του/των Parov Stellar και το πιο εναλλακτικό και μη μέταλ που θα είχα ακούσει θα ήταν οι Μαγγανείες του Χαρούλη. Έκανα μια λίστα με τους 20 καλύτερους δίσκους που άκουσα φέτος, και ήταν πραγματικά δύσκολη η επιλογή:
  1. Katatonia - Dead End Kings
  2. Shinedown - Amaryllis
  3. Stone Sour - The House of Gold and Bones pt.1
  4. The Devin Townsend Project - Epicloud
  5. Anathema - Weather Systems
  6. Mumford & Sons - Babel
  7. Between the Buried and Me - The Parallax II
  8. Slash - Apocalyptic Love
  9. Parov Stellar - The Princess
  10. The Gaslight Anthem - Handwritten
  11. H.e.a.t - Address the Nation
  12. Kamelot - Silverthorn
  13. Tremonti - All I Was
  14. Jeff Loomis - Plains of Oblivion
  15. Candlemass - Psalms for the Dead
  16. Witchcraft - Legend
  17. Converge - All we Leave Behind
  18. Dead Can Dance - Anastasis
  19. Halestorm - The Strange Case of...
  20. Γιάννης Χαρούλης - Μαγγανείες 
  Δυστυχώς ούτε φέτος έμαθε να φτιάχνει μπιφτέκια η μάνα μου. Ούτε κεφτεδάκια. Για σουτζουκάκια, ούτε λόγος. Σαν ληγμένα υπόθετα τα κάνει. Έκανε όμως θεϊκούς κουραμπιέδες! Και παρά το ότι την κράζω συνέχεια την αγαπάω. Και ξέρω ότι με αγαπάει κι αυτή. Θέλω να δω πως στον πούτσο θα μπορέσω να της ανταποδώσω όλο το ξεπεντάριασμα!
  Με μια ματιά στην πραγματικότητα πάντως, όλα πήγαν χειρότερα, αλλά τα χειρότερα νομίζω τα ξέρουν όλοι. Δεν θα ακούσεις κάτι καινούριο, δεν θα σε εκπλήξει το να ακούσεις πόσο χειροτερεύει η οικονομία της χώρας μας. Το αντίθετο μάλιστα, κατάντησε ρουτίνα. Προσωπικά κι εγώ δεν έχω να πω κάτι καινούριο πάνω σ αυτό το θέμα. Και όποτε δεν έχω κάτι να πω, προτιμώ να μη μιλάω. Τρεις και σήμερα και η ΑΡ, για τους φίλους ΑΡ, καταφτάνει στην Αθήνα! Wet days are coming! Πάω να φάω κουραμπιέδες!
 

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Shinedown

 Ακόμα θυμάμαι τα σαπίσματα του περσινού καλοκαιριού. Τα θυμάμαι και γελάω πλέον, ή ακόμα καλύτερα χαμογελάω καθώς όλα πάνε πλέον πολύ καλά. Το τι μπαλάντα είχα ακούσει το καλοκαίρι του 2011 δεν λέγεται. Αν έβγαζα μια τέτοια συλλογή το Compact Disc Club απλά θα έκλεινε αμαχητί. Οι μπαλάντες αυτές δεν ήταν περιορισμένες όσον αφορά το είδος τους. Άκουγα πραγματικά ότι κάτσει, αρκεί να είχε σάπιο στιχουργικό περιεχόμενο. 
 Μέσα σ αυτές τις μπαλάντες μπήκε μια μέρα και το "If you only knew" των, άγνωστων και αδιάφορων για μένα τότε Shinedown. Πανέμορφο τραγούδι, χαρακτηριστικό Shinedown κομμάτι. Απλό με πανέμορφους στίχους και πολύ γλυκιά μουσική. Αλλά και πάλι δεν προχώρησε τότε το θέμα με δαύτους. Έπρεπε να περιμένω μέχρι τον Ιανουάριο για να μπει το μικρόβιο μέσα μου ακούγοντας το "Bully" και να έρθει ο Μάρτης για να δηλώσω μετά από 5 απανωτές ακροάσεις  του Amaryllis ότι είμαι βαριά άρρωστος με τα παιδιά απ το Jacksonville της Florida.
 Δεν ξέρω πραγματικά, τι είναι αυτό που έχουν κάνει και δεν μπορώ να σταματήσω να τους ακούω. Κάθε μέρα. Όλη μέρα. Το χέρι μου δεν πάει πουθενά αλλού. Στο μυαλό μου όλη μέρα τριγυρίζουν στίχοι και λόγια του Brent Smith. Και άμα μου ζητήσει κανείς να του πω τι είναι αυτή η μπάντα δεν θα ξέρω. Θα κάνω όπως κάνουν οι ερωτευμένοι που τους ζητάνε να περιγράψουν αυτόν ή αυτήν που τους έχει πάρει την καρδιά και το μυαλό. Για μένα είναι η πιο όμορφη μπάντα του κόσμου. Η καλύτερη. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός γιατί δεν είναι ότι απλά μ αρέσουν. Κάθε τραγούδι τους νιώθω πως μιλάει μέσα μου. Έχει κάτι να μου πει και έχω κάτι να μάθω. Το ίδιο ισχύει τόσο για την πρώτη εποχή της μπάντας (2001-2005) με τους καθαρά βιωματικούς στίχους του Brent Smith όσο και της τωρινής, που όλα είναι καλύτερα. Όλα θα πάνε καλύτερα.
 Και όπως κάθε μπάντα έχει τον στυλοβάτη της, έτσι και οι Shinedown έχουν τον δικό τους. Δεν μπορώ παρά να θέλω να πάρω μια τεράστια αγκαλιά τον Brent Smith και να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, για τα όσα έχει πει και έχει τραγουδήσει. Ώρες ώρες νιώθω πως είναι το χέρι στον ώμο που χρειάζομαι να με στηρίξει, η φωνή που θα μου πει να σηκωθώ και η ματιά για τα όμορφα πράγματα που με περιβάλουν. Προβλήματα έκφρασης πάντα είχα. Όχι στο τι θα πω, αλλά πως θα το πω. Όλα ήταν εκεί, απλά κάποιος έπρεπε να τα βάλει σε μια σειρά. Τόσο εμένα όσο και τον ψυχισμό μου. Και αυτό το έκανε ο Brent. Έμμεσα πάντα, αλλά ακούγοντας και μόνο αυτόν τον άνθρωπο να μιλάει σου αρκεί. Δεν νομίζω πως έχω ακούσει άλλον άνθρωπο να έχει σε πλήρη συνεργασία καρδιά και μυαλό, ψυχή και σώμα σ αυτά που λέει. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν, αφού το έκανε ο Brent θα το κάνω κι εγώ.
 Νιώθω ώρες ώρες καταραμένος που ζω στην Ελλάδα. Όχι μόνο από οικονομικής άποψης, αλλά και μουσικής. Δεν υπάρχουν άνθρωποι εδώ να φέρουν τέτοιες μπάντες. Όλα, ακόμα και η μουσική, έστω κι αν μιλάμε για τον "σκληρό ήχο" είναι συνυφασμένα με τη μούχλα και την αδικαιολόγητη παρελθοντολαγνεία. Λες και η μουσική σταμάτησε να εξελίσσεται μετά τα 90's και υπάρχουν μόνο οι Manowar και οι Iron Maiden. Το θέμα μετανάστευσης λοιπόν κρίνεται απλά επιτακτικό για πολλούς και διάφορους λόγους. Το θέμα είναι πως ότι κι αν γίνει, πάντα θα ακούω Shinedown. και αυτό δεν θα μου το πάρει κανείς διάολε! 

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

ελλάς ελλήνων κωλοζωιστών

 Καιρό είχα να γράψω κάτι και αυτό σημαίνει 2 πράγματα. Πρώτον, η στάθμη της χολής στην χοληδόχο κύστη μου δεν ήταν στα κατάλληλα επίπεδα και δεύτερον βαριόμουν. Για να είμαι ειλικρινής βασικά και τα 2 συνέβαιναν και αλληλεπιδρούσαν ταυτόχρονα. Αλλά σήμερα γέμισα. Και όχι απλά γέμισα, νιώθω έτοιμος να μοιράσω χολή. Να την εμφιαλώσω κιόλας να βγάλω κανά φράγκο. Πάμε λοιπόν!

Αγαπητέ ελληνικέ κωλοζωισμέ,

 Σήμερα σε σιχάθηκα όσο σιχαίνομαι τα μπρόκολα, τα κουνουπίδια, τον μπακλαβά με καρύδι και τους deep purple μαζί. Με κούρασες πολύ. Πάρα πολύ. Δεν αντέχω άλλο να περιβάλλομαι από δίποδα κρέατα με διανοητικό εύρος κουταλιού του γλυκού. Δώσε μου έναν λόγο σήμερα που έπρεπε να βγάλω τα ακουστικά μου και να βρίσω ένα βόδι που φώναζε μέσα στο αυτί μου ξόρκια και κατάρες για τους Ολυμπιακούς (όχι τους αγώνες, είπαμε πολιτισμό ΕΙΧΑΜΕ, ΔΕΝ έχουμε) σε μια διάλεκτο μεταξύ γραμμικής β' και μορντοριανή καθαρεύουσα. Πες μου γιατί αυτή η, κατά βάση κτηνοτροφική χώρα (τίγκα στις αγελάδες, τα μουλάρια και τις κότες είμαστε) δεν σκοτώνει και αυτά τα πλάσματα? Αλλά τι ρωτάω. Ποιος είμαι εγώ που θα σου κάνει υποδείξεις άλλωστε? Πιστεύω πάντως ότι δεν το έχεις χάσει τελείως. Ότι κάποια πράγματα τα καταλαβαίνεις αλλά είσαι απλά πολύ ζώο για να τα αλλάξεις. Πολύ ζώο έστω για να προσπαθήσεις να τα αλλάξεις. 
  Ξέρεις κάτι? Μπορεί να κάνω και λάθος. Μπορεί και όχι. Κάτι τέτοιο είναι πιο πιθανό βασικά. Μπορεί η γνώμη μου για σένα να προκύπτει απ' το επιβατικό κοινό των μέσων μαζικής ταλαιπωρίας και μόνο, αλλά το θέμα είναι τι βλέπω εγώ και λέω ότι λέω. Ξέρεις τι βλέπω? Έλα τώρα που δεν ξέρεις! Άκου λοιπόν. Δεν βλέπω τίποτα παραπάνω από ένα κοπάδι εγωπαθέστατες, ανθρωπόμορφες κουράδες, να μην ξέρουν που πάνε τα 4. Να μην έχουν στοιχειώδη ένστικτα συμπεριφοράς ή συναίσθησης χώρου, χρόνου και άλλων αγνώστων θεμελιωδών μονάδων μέτρησης. Δεν έχει πλάκα αγαπητέ κωλοζωισμέ να βάφεις τα τρένα που πληρώνει η μάνα και ο πατέρας σου. Και αν τα βάψεις, βάλε όλη σου την τέχνη και κάνε κάτι όμορφο. Προσπάθησε να μη τα κάνεις όλα να μοιάζουν λες και τραβήξανε ομαδική μαλακία οι Power Rangers όλων των γενεών. Δεν με νοιάζει αν το αγαπημένο σου βαγόνι είναι γεμάτο, και παρόλα 'υτά θες να μπεις. Τα άλλα από πίσω ληστές θα γίνουν? Και γω σ' αγαπάω αλλά θα αντέξουμε μερικά λεπτά χώρια. Δεν χρειάζεται να κάνουμε πρόβες εθνικής συσπείρωσης σε αμαξωτές κονσέρβες. Βασικά καθόλου δεν χρειάζεται. Αν έχεις κάψες μπες youjizz. Επίσης δεν μου αρέσει καθόλου που κάνεις κολλητιλίκια με τους οδηγούς των μ.μ.τ. (μέσα μαζικής ταλαιπωρίας, μην το ξαναπώ!). Πως σκατά θα φτάσω σε ένα νορμάλ χρονικό διάστημα σπίτι μου όταν τους ενοχλείς συνέχεια? Όταν τους κάνεις να ψάχνουν και να βρίσκουν προβλήματα απ το πουθενά και το Άνω Πατήσια-Πεντέλης να το κάνω σε μόλις μια ώρα? Πες μου γιατί τα κάνεις όλα δύσκολα? Εξήγησέ μου πως διάολο καταφέρνω και χάνομαι στην ίδια μου τη χώρα? Α ναι, ξέχασες να βάλεις ταμπέλες. Τότε πες μου και κάτι άλλο, γιατί ακόμα και με υποδείξεις χάνεσαι? Γιατί ρε άνιωθο τομάρι ενώ σου λέω βόρεια εσύ πας νοτιοδυτικά? Γιατί δεν νιώθεις να βγάλεις ένα γαμημένο εισιτήριο απ' τα μηχανήματα?
  Πες μου γιατί η μαζοποίηση είναι πλέον τρόπος ζωής? Γιατί σταμάτησες να έχεις δική σου βούληση κωλοζωισμέ? Υποτίθεται ότι έχουμε 2012. Γιατί δεν προσπαθείς, έστω λίγο να καταλάβεις και ν δεχτείς τον κόσμο γύρο σου? Πρόσεχε! Το ότι σε περιβάλει κάτι δεν σημαίνει ότι περιβάλει εσένα και μόνο εσένα. Πως ανέχεσαι να ζεις στην (πρώην) κοιτίδα του πολιτισμού και οι κανόνες που διέπουν την καθημερινότητά σου, το περιβάλλον σου και τη ζωή σου την ίδια να μην διαφέρουν ποσοτικά ή ποιοτικά από τους κανόνες ενός χειμαδιού? Η χώρα σου καταρρέει. Το ξέρω. Το βλέπω. Το αισθάνομαι. Και κάθε φορά που πέφτω πάνω σου μου θυμίζει το γιατί. Εύχομαι να έρθει η μέρα που θα πεθάνεις. Που δεν θα υπάρχεις πια και δεν θα είσαι παρά ένα κενό μνήμης σ αυτόν τον τόπο. Αλλά μάλλον με τις ευχές θα μείνω. Δεν σε μισώ βασικά. Άλλαξα γνώμη, σε λυπάμαι.
 
 

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Τα πρέπει μου

 Έβαλα χτες να δω το Reservoir Dogs έχοντας πολύ μεγάλες προσδοκίες και λόγω κριτικών που έχει πάρει η ταινία αλλά και το ότι σκηνοθετεί ο Tarantino. Αρχικά με παραξένεψε η μικρή διάρκεια (μετά βίας 100 λεπτά), αλλά στην πορεία ανακάλυψα ότι μου ξίνιζε σιγά σιγά όλο το πράγμα, παρά το εξαιρετικό καστ. Κοινώς, ψευτο-heist movie, και λέω ψευτό γιατί heist δεν είδαμε ποτέ.
 Έτσι είπα να σκεφτώ τι σκατά είναι αυτός ο καταναγκασμός να θεωρούνται όχι μόνο ταινίες, αλλά και μπάντες, φαγητά κλπ must! Ξεκινάω το λοιπόν να στάξω χολή πάλι, μετά από καιρό.
 Μουσική: Ξεκαθαρίζω ότι ακούω κυρίως ροκ, μέταλ αλλά πραγματικό θέμα έχω μόνο στον ελληνικό στίχο. Μια απ τις μεγαλύτερες μαλακίες που έχω ακούσει είναι το "Αν δεν σ αρέσουν οι Motorhead, δεν ακούς ροκ και μέταλ". Άσε ρε φίλε? Αλήθεια? Συγνώμη που δεν γουστάρω μια μπάντα που κάνει ΘΟ-ΡΥ-ΒΟ. Συγνώμη που δεν προσκυνάω τον Λεμυ επειδή έχει γαμήσει ότι κινείτε στη γη. Ένας ακόμη μεγαλύτερος ψυχαναγκασμός είναι το μουσικό καρκίνωμα που ονομάζεται Deep Purple. Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά! Δεν μπορώ τον μαλάκα τον Gillan και την ηλίθια φωνή του. Ακούγεται σαν γρια που ξέμεινε από κωλόχαρτο στη μέση της Κοπαΐδας και γκαρίζει στον γέρο να της φέρει. ΟΧΙ! Τους μισώ, άντε γαμηθείτε! Και κλείνω με τη μπάντα που έκανε τον σαματά progressive. Λέω φυσικά για τους Meshuggah. Δεν ξέρω αν ηχογράφησαν με όργανα ή απλά κάνανε μετακόμιση με σκουπιδιάρικο και βγαίνει αυτός ο ήχος μεταξύ γραφομηχανής σε οργασμική ανάταση και πολυμίξερ που κάνει παρτούζα με την ηλεκτρική σκούπα και τον λεμονοστύφτη!
Ταινίες: Είπα για το Reservoir Dogs πιο πάνω, αλλά έχω κι άλλα ράμματα για μερικές ακόμα. Αρχίζω με μια απ τις χειρότερες που έχω δει ποτέ. Το Hangover. Μισό αστείο δεν είχε όλη η ταινία και η πιο ενδιαφέρουσα σκηνή είναι τα βυζιά της Heather Graham, παρόλο που τα έχουμε δει πολλές φορές. Περισσότερο ενδιαφέρον είχε στους τίτλους τέλους που σου δείχνει τι έκαναν οι τέσσερις τσουρουκάδες στο Las Vegas. Εννοείτε τη δεύτερη δεν χρειάζεται καν να τη δω για να κρίνω πόσο πιο σκατένια έγινε η κατάσταση. Μετά θέλω να θίξω τους Monty Pythons. Ανέπνευστοι, άοσμοι, άχρωμοι, άγευστοι κλπ κλπ κλπ. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι πρώτα αγάπησα την περσόνα του Edmund Blackadder (μιλάμε χαλαρά για ένα απ τα 10 καλύτερα sitcom, όχι απλά στο Νησί, αλλά παγκοσμίως) και μετά μου κίνησε την περιέργεια το Βρετανικό φλέγμα. Με τους mp λοιπόν αν και τα έχω δει όλα μα όλα, δεν έχω γελάσει καθόλου. Βαριόμουνα αφόρητα και ήθελα κι άλλα πατατάκια. Μετά θέλω να θίξω τα εμετικά εκτρώματα του βλάκα που έβγαλε τον Κυνόδοντα και τις Άλπεις. Ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω δει τις ταινίες αυτές, και ούτε πρόκειται. Δόξα τον Kai Hansen έχω πάρα πολύ αυξημένη αίσθηση λογικής και μπορώ να καταλάβω τα πάντα με λίγα στοιχεία. Έχεις μια χτικιάρικα στο κάστ, έχεις γυμνές σκηνές, ε ψυχανομαλία θα γυρίζεις. Έχεις και αυτά τα πλάνα α-λα Αγγελόπουλος, τους στυλ μιλάει ο πρωταγωνιστής και δείχνεις τον αγκώνα του, η το γρομπαλάκι μύξας που παίζει αγχωμένος στα δάχτυλά του. ΓΑΜΗΣΕ ΜΑΣ ΔΗΛΑΔΗ!
Φαΐ: Και εδώ θα τα γαμήσω όλα. Κάτι ηλίθια σουβλατζίδικα έτσι ομορφούλια, γλυκούλια με γαμάτους καταλόγους και μόνο καλαμάκι για κρέας τα έχω και πολύ χεσμένα να πούμε. Όταν λέω θα φάω πιτόγυρο, θα φάω για να έρθω ένα βήμα πιο κοντά στο έμφραγμα. Για να ανέβουν τα τριγλυκερίδια και να φράξω όσο περισσότερο μπορώ τις αρτηρίες μου. Ποιον σκατά κοροϊδεύεται με τα καθαρά σας κρεατάκια και της οδοντόκρεμα αντί για τζατζίκι που βάζετε μερικοί μερικοί μέσα? Ακούς εκεί "Δεν βάζουμε τζάτζικι κύριε...". Γαμώ το κέρατό μου! Τα χειρότερα είναι στα λεγόμενα "καλαμάδικα". Η τιμή στο θεό, και για να χορτάσεις θες κοντά 15 ευρώ λογαριασμό. Στα καινούρια ε, κάτι μεγαλεία όπως η Λιβαδειά στα Εξάρχεια κοντά εξαιρούνται λόγω καλτίλας και καταγωγής αλλά και ποιότητας. Το χειρότερο βέβαια είναι ένα κοντά στο μοναστηράκι που αν τους πεις να βάλουν σος ή τζατζίκι μέσα δεν βάζουν πατάτες, και αν τους πεις να βάλουν πατάτες δεν βάζουν σος και τζατζίκι.Μετά αναρωτιόμαστε τι πάει έτσι σκατά σ αυτή τη χώρα. Με ποια λογική δεν βάζεις σάλτσες καλέ μου άνθρωπε αν θέλω και πατάτες μέσα? Το έχεις κάνει τάμα? Έχεις βάλει στοίχημα? Αν ήθελα να φάω κάτι με υφή φελοπίνακα θα πήγαινα να πάρω έναν που είναι και πιο φτηνός! Κλείνω με τα παγωμένα γιαούρτια που παντού ξεφυτρώνουν τώρα τελευταία και γίνεται τις πουτάνας για ένα τέτοιο κρεμώδες και πανάκριβο χυσαμόλι! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΟΥΡΤΙ! Ξεκολλάτε!

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Κουράγιο Ιπποκράτη

 Μόλις σήμερα έμαθα πως μέσα στους συλληφθέντες για τα επεισόδια είναι ένας καλός μου φίλος. Ο Ιπποκράτης. Πραγματικά όση χαρά είχα απ το χτεσινό βράδυ την ξέχασα με το που έμαθα κάτι τέτοιο. Γιατί να πεις ότι μιλάμε για κανένα κωλόπαιδο ή ασυνείδητο κάφρο πάει στα κομμάτια, αλλά όχι για τον Ιπποκράτη. Δεν το χωράει ο νους μου.
 Η ανικανότητα της ελληνικής αστυνομίας είναι πλέον όσο δεδομένη είναι και η ανικανότητα ευνούχου. Μαζεύοντας κοινώς 2-3 γνωστές φάτσες και βάζοντας και άλλους 2-3 που μάλλον τους γυάλισαν ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους. Όλοι ξέρουν πως αυτές οι δίκες, όπως και οι συλλήψεις γίνονται για τα μάτια του κόσμου. Όλα είναι προαποφασισμένα και η δίκη θα είναι απλά η κορύφωση όλης αυτής της κακογραμμένης κωμωδίας. Είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχουν στοιχεία, όπως είμαι σίγουρος και για τον φιλαράκο μου ότι είναι γκαντεμόσκυλο αλλά όχι άνιωθος κάφρος. Κουράγιο ρε φίλε, κουράγιο. Όλοι είμαστε δίπλα σου.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Dylan Moran who?

 Πρόσφατα ανακάλυψα αυτό το καρκίνωμα-κατάλοιπο του Τσέρνομπιλ που λέγετε Αλέξανδρος Τιτκώβ ή αλλιώς nightpower. Ο τύπος είναι μια φαινομενικά clean-cut τυπική φλωρόφατσα ανήλικου rpgμεταλλά με λιγότερα εγκεφαλικά κύτταρα και από σπασμένο κομοδίνο του Ικέα. Υπάρχουν αμοιβάδες στον Κρόνο με περισσότερο χιούμορ απ αυτό το στραβοχτενισμένο αγγούρι, που κάθε φορά που ανοίγει το ροδάνι του ακούς κάτι σαν γραφομηχανή να διασπάτε με μοριακό πολυβόλο αντιύλης και το ενδιαφέρον των αστείων του ανταγωνίζεται ένα πιάτο φασολάδα που διαπραγματεύεται την έξοδό του απ το πεπτικό σύστημα του παππού της Χάιντι.
 Όλοι λένε τη γνωστή μαλακία ότι τρολλάρει, και ότι κάνει πλάκα και και και. Από πότε είναι χαζό το τρολλάρισμα? Πότε το κακό χιούμορ έγινε τόσο γαμάτο που όχι απλά αποθεώνετε αλλά το προσκυνάνε κιόλας! Μετά σου λέει τι φταίει σ αυτό το μπουρδέλο... Ναι είναι χιούμορ για ανήλικους που ακούνε τις λέξεις πουλί και βυζιά και γελάνε. Που πραγματικά το να σκεφτούν για να γελάσουν δεν είναι καν όψιμη επιλογή. Γιατί πέραν του ότι αυτά που λέει δεν βγάζουν νόημα, δεν έχουν καν νόημα ύπαρξης. Χαίρομαι για υτόν που τα βγάζει τώρα και ξεθυμαίνει. Το να κουβαλάς ψυχολογικά ποτέ δεν είναι καλό. Δεν ξέρω τι του συνέβη όταν ήταν μικρός, ίσως η μάνα του να έβαζε δονητή όταν ήταν έγκυος σ αυτόν και του πείραξαν το κεφάλι οι δονήσεις και τα ραδιοκύματα. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι αυτός. Αλλά τα βόδια που τον βλέπουν και γελάνε και νομίζουν ότι αυτό είναι χιούμορ.
 Ναι τον τύπο τον μισώ. Είναι μια αισθητική επίθεση σε όλο μου το είναι. Η τραγικότητα και όλη η ξεφτίλα που κουβαλάει μαζί της σχεδόν όλη η γενιά του 1994.